اگر سازمان ملل برای کشتار ۶۷ سکوت نمی کرد، اکنون ایرانیان سرکوب نمی شدند

طاهر بومدرا، حقوقدان و رییس پیشین دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد در عراق

مردم ما تنها نيستند ، عليرغم تبليغات مسموم و وارونه گويي هاي حكومت دجالان ، بسياري مردم ترقيخواه و آزادي خواه در جهان هستند كه ياور مردم ايران بوده و بفكر آنها هستند اين حمايت ها را ارج مي نهيم و آنها را ضربه اي به ديكتاتوري سراسر جهل وجنايت حاكم بر اين ميهن ميدانيم ، توجه تان را به مقاله اي  جلب میکنم  که در نشريه هيل به قلم دكتر طاهر بومدرا  چا‍پ شده است وی  زماني نماينده سازمان ملل (يونامي) درعراق بود و بدليل جنايات و بند و بستهايي  که در آنجا بارژيم  ایران ميشد استعفا داد:

یادداشتی در هیل از طاهر بومدرا*

بسیاری از تحلیلگران و مفسران ناظر بر تحولات در جمهوری اسلامی ایران معتقدند که اعتراضات سراسری در ایران که ۱۴۰ شهر را در برگرفت تازه آغاز ماجرا است.

این امر به معنای ادامه سرکوب گسترده و هدف گرفتن شرکت کنندگان در تظاهرات است.

حدود چهار هزار تن بازداشت و چند ده جوان در زندان جان سپرده اند.

برخورد مقام های جمهوری اسلامی با معترضان یادآور رویدادهای تابستان ۱۳۶۷ است که طی آن رژیم در پی بازجویی های چند دقیقه ای حدود سی هزار زندانی سیاسی را اعدام کرد. هدف اصلی آن ها اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بود.

سکوت قدرت های غربی و بی عملی سازمان ملل متحد در برابر ایران به تهران آزادی عملی داد تا به کشتار سی سال پیش دست بزند. ادامه آن سکوت به رژیم جمهوری اسلامی در حوزه نقض حقوق بشر حسی از مصونیت بخشیده است. اگر جامعه بین المللی و خصوصا سازمان ملل متحد در ارسال پیامی حاکی از عدم تحمل موارد نقض حقوق بشر در حال حاضر و گذشته کوتاهی کنند، تردیدی نیست که تهران وضعیت کنونی را شدت بخشیده و شاید به سطح جنایات سال ۱۳۶۷ برسد.

بیایید امیدوار باشیم که افزایش آگاهی نسبت به جنایات دهه شصت به جامعه جهانی درکی عمیق تری از عمق خشونت و رفتار غیر انسانی رژیم مذهبی ایران بدهد.